miércoles, 5 de abril de 2017
martes, 4 de abril de 2017
"Tráeme fariña"
Antes, cuando a alguien le decía que era de Galicia, me respondía "pues tráeme marisco" o, en su defecto, "tráeme Albariño". Ahora todos me dicen "tráeme farlopa".
Yo, que soy muy inocente, no sabía ni lo que era eso. Y mucho menos para qué servía, pero ante tanta insistencia, yo que soy tan complaciente, quería cumplir con el estereotipo que la gente tenía del gallego, así que primero la probé una vez. Como me lo seguían diciendo, la seguí consumiento y ahora soy un cocainómano, pero no por voluntad propia, sino por complacer a los madrileños.
Yo, que soy muy inocente, no sabía ni lo que era eso. Y mucho menos para qué servía, pero ante tanta insistencia, yo que soy tan complaciente, quería cumplir con el estereotipo que la gente tenía del gallego, así que primero la probé una vez. Como me lo seguían diciendo, la seguí consumiento y ahora soy un cocainómano, pero no por voluntad propia, sino por complacer a los madrileños.
Juan Mariné
domingo, 2 de abril de 2017
¡Basta ya de lenguaje políticamente incorrecto en los documentales de naturaleza!
Nada de hablar de (pongamos por caso) "los escarabajos": será "lxs escarabajxs", "las escarabajas y los escarabajos" o, todavía mejor, "las escarabajas", ya que hay más hembras. Bueno, de esto último no estoy muy seguro pero da igual.
Un amigo acaba de estar en Irán y me dice que ahí veneran a sus poetas
Aquí los tenemos en las cunetas.
sábado, 1 de abril de 2017
"Tengo la suerte de que me paguen por hacer lo que más me gusta"
Solo tres tipos de personas que pueden pronunciar esta frase: futbolistas, actores porno y Almodóvar.
¿Sabes? Me he puesto un audífono
- ¿Y ahora oyes bien?
- Sí, muy bien, pero me pasa algo raro: oigo a todo el mundo con acento catalán.
- Sí, muy bien, pero me pasa algo raro: oigo a todo el mundo con acento catalán.
viernes, 31 de marzo de 2017
Un caso de trancazo (poema de Higinio F. de la Vega)
Si soupéral-o que sufro,
Rapaza, pensando en ti
Si soupéral-o que sufro...
¡Vamos! ¿xa empezas á rir?
En ti penso noít'e dia,
Xamais te pod'olvidar...
¡Muller, non te rías, ten,
Si queres, formalidá!
Eras moi noviña cando
Te vín por pirmeira vez
Y-afellas que... ¡volt'á rir!
¿Qués estar sérea, muller?
Parecéchem'unha rosa
Co-esa car'anxelical...
¡Pro, vamos, sérea un istante
Estar, dime, ¿non podrás?
Co-aquel fogo que n-o peito
Os rapaces soen ter...
¡Pro muller... erel-o demo!
¿A rir volves outra vez?
Eu pensei o meu amor
N'unha carta decrarar...
¡Vaya, ti borracha ou tola
Por forza debes d'estar!
E si non-o fixen, nena
Foi c'o medo de que ti...
Bah, bah, xa m'ench'esta léria;
¿Bulrarte queres de min?
¿Sei que coidas qu'eu agoanto
Com'un boi de palla? Non,
Que mulleres pol-o mundo
Non m'han faltar, ¡vive Dios!
Xa m'iba á marchar, cand'éla,
Deténdome c'unha ollada,
Me dixo: —Non señas burro,
Se non sei d'o que falabas.
—¿Cómo non? —dixen fureoso—
¿Non ouviche?
—Non á fé.
—Pro muller...
—N-o que pensaba
Atende, que ch'o direi.
Fíxate ben: ¿ti non ves
Aló en baixo qu'un rapaz
Quere guindar c'unha ana
D'aqués albrel as mazás?
—Ben vexo, ¿e qué?
—Que mirando
D'o cativo a acupación
O dono estivo un pedazo,
N-o qu'apenas respirou.
E cando mais descoidado
S'alcontrab'o galepín
Asentoull'un pau n-as costas
Y-o chan lle fixo midir.
Ib'à falar, cando ¡pumba!
Sintín n-o lombo estralar
Un pau, que sin ver quen fora
M'asentaton por detrás.
E cand'ô fin como puiden
O corpo d'o chan erguín
E mirei pr'atrás, un home
Cunha tranca percibín.
Y-ó perguntarlle por qué
Mallar'asi n-o meu lombo,
Contestoume:
— Pois moi craro,
D'as mazás son eu o dono.
Pepe d'as Festas
Publicado en el número 18 de A Monteira el 01/02/1890.
Rapaza, pensando en ti
Si soupéral-o que sufro...
¡Vamos! ¿xa empezas á rir?
En ti penso noít'e dia,
Xamais te pod'olvidar...
¡Muller, non te rías, ten,
Si queres, formalidá!
Eras moi noviña cando
Te vín por pirmeira vez
Y-afellas que... ¡volt'á rir!
¿Qués estar sérea, muller?
Parecéchem'unha rosa
Co-esa car'anxelical...
¡Pro, vamos, sérea un istante
Estar, dime, ¿non podrás?
Co-aquel fogo que n-o peito
Os rapaces soen ter...
¡Pro muller... erel-o demo!
¿A rir volves outra vez?
Eu pensei o meu amor
N'unha carta decrarar...
¡Vaya, ti borracha ou tola
Por forza debes d'estar!
E si non-o fixen, nena
Foi c'o medo de que ti...
Bah, bah, xa m'ench'esta léria;
¿Bulrarte queres de min?
¿Sei que coidas qu'eu agoanto
Com'un boi de palla? Non,
Que mulleres pol-o mundo
Non m'han faltar, ¡vive Dios!
Xa m'iba á marchar, cand'éla,
Deténdome c'unha ollada,
Me dixo: —Non señas burro,
Se non sei d'o que falabas.
—¿Cómo non? —dixen fureoso—
¿Non ouviche?
—Non á fé.
—Pro muller...
—N-o que pensaba
Atende, que ch'o direi.
Fíxate ben: ¿ti non ves
Aló en baixo qu'un rapaz
Quere guindar c'unha ana
D'aqués albrel as mazás?
—Ben vexo, ¿e qué?
—Que mirando
D'o cativo a acupación
O dono estivo un pedazo,
N-o qu'apenas respirou.
E cando mais descoidado
S'alcontrab'o galepín
Asentoull'un pau n-as costas
Y-o chan lle fixo midir.
Ib'à falar, cando ¡pumba!
Sintín n-o lombo estralar
Un pau, que sin ver quen fora
M'asentaton por detrás.
E cand'ô fin como puiden
O corpo d'o chan erguín
E mirei pr'atrás, un home
Cunha tranca percibín.
Y-ó perguntarlle por qué
Mallar'asi n-o meu lombo,
Contestoume:
— Pois moi craro,
D'as mazás son eu o dono.
Pepe d'as Festas
Publicado en el número 18 de A Monteira el 01/02/1890.
jueves, 30 de marzo de 2017
Suscribirse a:
Entradas (Atom)