martes, 7 de marzo de 2017

Nada entre dous pratos (poema de Higinio F. de la Vega)

(O meu amigo M.P.B.)

Pídesme, meu bon amigo,
Que mande algo pra Monteira,
E cal o sinto cho digo
Eu non che vexo maneira
de poder cumprir contigo.

Sonche franco, lev'o deño,
Confeso que nada valgo,
Y-anque con tal non me aveño,
Hoxe tan soio che teño
A esperanza de ser algo.

Tentoute unha mala fada,
Quen non tén ren pode dar,
E pra poderche agradar
Xa ves que non teño nada
E nada poido mandar.

Ay que me ter compasión,
Quedei sin ispiración,
E son cal vello gaiteiro
Qu'está froxo no punteiro
E soilo toca o roncón.

N'outro tempo xa pasado
Tiñ'as musas d'o meu lado
Y érache unha maravilla,
Hoxe cada redondilla
Faime votar sen pecado.

Y-aquí chegamos ou punto
Que non sei que discorrir,
Vamos, di, qu'ei de decir?
Donde s'alcontra un asunto
Pra d'iste asunto salir?

Non vexo que maxinar,
De nada podes falar,
Ten a xente tal trastenda,
Que si te vas a fixar
Non hay o demo qu'antenda.

Qu'eres un rapaz de brios,
Falas forte y ô dereito,
Pois ármanche cen mil lios
E non sales d'este preito
Nin con San Monteiro Rios.

Se dices que tén Sagasta
Remuitísimo tupé
E desconfias d'a casta,
Ise eche un motivo que
Pr'armala gorda xa basta.

Pois lé Pereira a Monteira
E logo sale Pereira
C'un solto n'o Regional
E ponte d'unha maneira
Que Dios nos libre de tal.

A Cánovas, Dios bendito,
(El me perdone si peco)
Chamarlle guapo é delito,
E ven e próbach'o Eco
Que Cánovas é bonito.

Se dis cousas d'as rapazas
Contan que foi e que veu,
E qu'a xuzgar pol-as trazas
Algunha nena che deu
Unhas grandes calabazas.

Queres facer outra proba,
Fala de literatura
E dirán: "D. Xan d'a Coba",
Que fas versos c'unha escoba
E tes estilo de burra.

Esto pásache de cote,
Sempre o mundo te maltrata
E diche qu'eres un rata
E chámache monigote
Qu'en todo metes a pata.

De modo, qu'en concrusión
De nada podes falar
Anque che den a razón,
Y-o millor eche calar,
Pondo n-a boca un tapón.

Vaiche a pacencía acabada
Estouche d'un xenio fero,
E dóu térmeno a xornada,
Xa ves que che mando?: Nada...
Cero partido por cero.

Higinio F. de la Vega

Publicado en el número 46 de A Monteira (16/08/1890).

sábado, 18 de febrero de 2017

Recuerdo: Chicho nochequé choricho nochecuanto

De pequeño me encantaba el programa de televisión Un, dos, tres... responda otra vez. Un día lo vi en casa y descubrí el personaje de Charito Muchamarcha (investigando ahora descubro que lo encarnaba la humorista uruguaya Gabriela Acher), que me dejó una grata impresión con sus speeches en los que siempre utilizaba el sonido "ch". En aquel programa los humoristas siempre tenían una frase con la que acababan su actuación. Mariano Ozores tenía la famosa "No, hija, no"; el Dúo Sacapuntas su "Veintidós, veintidós, veintidós, veintidós, veintidós"; Bigote Arrocet, "Mairucha-cha-cha" y así un largo etcétera. La punchline de Acher era "Chicho, machista, chorizo, chauvinista", pero claro, yo era pequeño y no sabía qué significaba "machista" ni mucho menos "chauvinista", palabras que para mi todavía incipiente vocabulario eran demasiado complicadas como para aprendérmelas en una primera audición. En fin, que llegaron mis hermanos y les dije con entusiasmo:

- Acaba de salir en el Un, dos, tres una humorista muy graciosa que decía: "Chicho, no sé qué, chorizo, no sé cuánto".


Podéis imaginar el descojono de mis hermanos y lo que a mí me jodió que se rieran de mi ignorancia. Así que a partir de ese momento, cuando mis hermanos querían hacerme rabiar no tenían más que decir:

- Chicho nochequé choricho nochecuanto.

Microrrelato tecnológico de un presente alternativo

En los últimos años un montón de gadgets que todos teníamos (reloj, despertador, grabadora, radio, cámara) han pasado a resultar innecesarios porque todos ellos vienen incorporados en ese adminículo tan útil y que llevamos a todas partes: el móvil.

En un presente alternativo todos esos gadgets se incorporarían a la olla express.

viernes, 17 de febrero de 2017

Recuerdo: Juan y las pajas

Como creo que he contado aquí en alguna ocasión, de pequeño mis padres me mandaron a un colegio de curas. Y como también he escrito en este blog, ellos inocularon en mí (y tal vez en muchos otros) el virus de la culpa. Por otro lado, y como no podía ser deotro modo, cuando teníamos 12 o 13 años la pubertad nos empezó a pasar factura y empezábamos a tener unas sensaciones nuevas para nosotros, las derivadas de la sexualidad.

Como no me gustaba el fútbol, nos juntábamos los tres raritos de la clase y nos pasábamos los recreos charlando. Me acuerdo de que un repetidor, que se llamaba Juan, nos contaba con pelos y señales las técnicas que usaba para lo que él llamaba "hacerse pajas" y lo que sentía cuando lo hacía. Recuerdo que yo solo escuchaba, no decía nada de ese tema, no sé si porque todavía no sentía "la llamada" o por simple vergüenza (siempre he sido muy tímido). Juan nos comentaba que para "hacerse pajas" pensaba en todas las niñas con las que jugaba en su barrio, que le parecían todas buenorras. Todas salvo una, que era rubia y angelical. Esa la quería para casarse con ella. Con esa no podía imaginarse nada sucio.

Un día en el cura que nos daba Religión, al que llamábamos El Honorato, nos dijo que la masturbación era pecado. Ese mismo día en el recreo Juan dijo: "Yo no sé qué es la masturbación, pero no creo que sean las pajas. ¡Eso no puede ser pecado!".

miércoles, 15 de febrero de 2017

¡Últimas tazas!

Quedan unas pocas tazas con el cartel del II Madrid Spoken Word: Aumentemos los índices de amor. Los interesados pueden comprarlas el martes que viene en el Aleatorio. ¡Últimas unidades!

Foto: Nati Romay